Arti Kola, 48 vjeç, i lindur në Shqipëri, mbërriti në Itali nga Greqia rreth dhjetë vjet më parë. Ai solli me vete gruan e tij Jonidën, 48 vjeçe, djalin e tij Hajdarin, 22 vjeç, dhe vajzën e tij Xhesikën, 15 vjeçe.
Ajo, më e vogla, shkruante poezi. Poezi që “këtë mëngjes”, shpjegon Gioia Giuliani, drejtoreshë e shkollës së mesme Camigliano (Lucca) për “Corriere della Sera”, “po i mbledhin shoqet e saj të klasës”.
“Jessica, siç e thërrisnim ne, ishte një vajzë shumë e ëmbël që po ndiqte karrierën e saj shkollore me pasion dhe përkushtim. Ajo shkruante, siç ndoshta bëjnë shumë adoleshentë ende, dhe kishte një ëndërr. Ajo donte të bëhej parukiere, si kushërira e saj që jeton në Padova”, thotë tezja e saj Mira.
Hajdari ishte “një djalë shumë i ëmbël dhe punëtor i palodhur. Flisnim shpesh dhe ai nuk kishte asnjë qëllim tjetër përveçse të ndihmonte familjen dhe prindërit e tij”, thotë kushëriri i tij Durimi, i cili mbërriti këtë mëngjes nga Modena sapo dëgjoi për tragjedinë.
I riu, i cili kishte studiuar për hidraulik në një shkollë të mesme në Lucca, punonte si elektricist për një kompani lokale. “Asnjëherë vonë, kurrë një justifikim. Një djalë i saktë, një punëtor nga një epokë tjetër”, thotë një koleg.
Arti punonte si bojaxhi. “Ata kishin mbërritur në fshatin Rughi, ku jetonin, disa muaj më parë. Përpara kësaj, ata jetonin në një zonë tjetër të Porcarit”, shpjegon një fqinj. “Ata e kishin blerë shtëpinë tre vjet më parë dhe po e rinovonin ngadalë: ishte pothuajse gati. Arti ishte një njeri i mirë që kujdesej për të tjerët.”
Jonida ishte një shtëpiake që ia kushtoi jetën familjes së saj. “Ajo vinte për të blerë bukë çdo ditë dhe ishte një person shumë i sjellshëm: kurrë nuk bënte fjalë, por gjithmonë buzëqeshte për të gjithë”, e përshkruan atë pronarja e dyqanit që ndodhej pak a shumë përballë shtëpisë ku ndodhi tragjedia.